• Bas Mulder Award

Onderzoeksprijs voor jonge talentvolle onderzoekers
Bas Mulder, een van de vele jonge deelnemers van Alpe d’HuZes, overleed in 2010 op 24-jarige leeftijd aan lymfklierkanker. Bas wist gedurende de 4 jaar van zijn ziekte mensen van alle leeftijden te inspireren. Hij liet zien dat je altijd iets van je leven kunt maken, hoe moeilijk of hoe kort ook. Aan wat je overkomt kun je meestal niets doen, maar aan hoe je ermee omgaat des te meer. Ter ere van hem is de Bas Mulder Award in het leven geroepen.

Dit willen we bereiken
Met de Bas Mulder Award stimuleren we jonge talentvolle onderzoekers om baanbrekend onderzoek te verrichten en het uiterste van zichzelf te vergen. We geven hiermee een krachtige impuls aan de missies van Alpe d’HuZes en KWF Kankerbestrijding.

Dit wordt onderzocht
Jaarlijks ontvangen we een groot aantal onderzoeksvoorstellen van jonge onderzoekers en artsen. Zij zijn werkzaam in de patiëntenzorg en hebben zich reeds bewezen op het gebied van wetenschappelijk kankeronderzoek. De Wetenschappelijke Raad van KWF Kankerbestrijding voert naar aanleiding van de inzendingen de selectiegesprekken. Het resultaat sinds de invoering van de Bas Mulder Award in 2011: 24 talentvolle winnaars en 24 innovatieve onderzoeksvoorstellen met een grote verscheidenheid aan thema’s.

Winnaars van de Bas Mulder Award

2016

  • Mirjam Belderbos
    Dr. Mirjam Belderbos, kinderarts in opleiding bij het UMC Groningen, gaat onderzoek doen naar acute lymfatische leukemie. Ze wil achterhalen waarom sommige leukemiecellen ongevoelig zijn voor chemotherapie en of deze cellen vroegtijdig te herkennen zijn.
  • Geert Litjens
    Het onderzoek van dr. Geert Litjens, biomedisch ingenieur bij het Radboudumc in Nijmegen, heeft als doel om overbehandeling bij prostaatkanker te verminderen. Litjens gaat gebruikmaken van zelflerende computers die, via microscopische beelden, tumorweefsel beoordelen op agressiviteit. Aan de hand van deze informatie kan de arts beter bepalen of patiënten behandeld moeten worden en wat de beste therapie is.
  • Pia Kvistborg
    Dr. Pia Kvistborg, werkzaam bij het Antoni van Leeuwenhoek in Amsterdam, gaat onderzoeken welke patiënten het meest gebaat zijn bij een bepaalde vorm van immunotherapie. Immunotherapie is een baanbrekende behandeling waarbij het afweersysteem van de patiënt gestimuleerd en geholpen wordt om kankercellen aan te vallen. Er zijn spectaculaire resultaten mee behaald, maar het is nog onduidelijk waarom het bij sommige patiënten niet goed werkt.
  • Denise Hilling
    Dr. Denise Hilling, oncologisch chirurg in opleiding bij het LUMC, hoopt bewijs te leveren dat het zgn. ‘watch-and-wait’-beleid bij endeldarmkanker een veilige behandeloptie is en vaker overwogen dient te worden. Het houdt in dat patiënten die goed reageren op chemotherapie en bestraling  niet geopereerd worden. Het voordeel is dat patiënten de gevolgen van deze zware ingreep (zoals een permanent stoma) bespaard blijven.
  • Robbert Spaapen
    Dr. Robbert Spaapen van Sanquin Research wil het effect van immunotherapie verbeteren. Hij zoekt de  oplossing in onverwachte hoek: een bestaand medicijn tegen bepaalde stofwisselingsziektes. Dit medicijn remt namelijk de aanmaak van gesuikerde lichaamsvetten die ook op tumorcellen voorkomen. Deze vetten zorgen ervoor dat het afweersysteem de tumorcel minder goed herkent. Spaapen gaat uitzoeken of dit medicijn ook geschikt is als kankerbehandeling, eventueel als aanvulling op immunotherapie.

2015

Winnaars 2015 (2e ronde):

  • Dr. M.E. Belderbos
    Instituut: UMC Groningen
    Project: Voorspellen van behandelongevoeligheid bij acute lymfatische leukemie.
  • Dr. D.E. Hilling
    Insituut: Leids Universitair Medisch Centrum
    Project: Evaluatie en verbetering van het ‘watch and wait’-beleid bij endeldarmkanker.
  • Dr. ir. G.J.S. Litjens
    Instituut: Radboudumc
    Project: Verminderen van overbehandeling bij prostaatkanker met behulp van digitale pathologie en ‘deep learning’.
  • Dr. P. Kvistborg
    Instituut: Nederlands Kanker Instituut
    Project: De invloed van checkpoint-blokkade op de kwaliteit van tumorspecifieke T-cellen.
  • Dr. R.M. Spaapen
    Sanquin Research
    Project: Gesuikerde lichaamsvetten als nieuw immunotherapeutisch doelwit.
Winnaars 2015 (1e ronde):
  • Dr. V. Peperzak
    Instituut: AMC Amsterdam
    Project: Identificeren van MCL-1 remmers om B-celkankers beter te kunnen genezen.
  • Dr. N.F. de Miranda
    Instituut: LUMC
    Project: Geïndividualiseerde immunotherapie in de behandeling van dikkedarmkanker.
  • Dr. J.S.D. Mieog
    Instituut: LUMC
    Project: Voorkomen van incomplete tumorverwijdering bij patiënten met alvleesklierkanker.
    Interview met Sven Mieog

2014

  • Dr. W. Zwart
    Instituut: Antoni van Leeuwenhoek
    Project: Identificatie van nieuwe toepassingen voor bestaande hormoonmedicatie.
  • Drs. A. van der Waart
    Instituut: Radboudumc
    Project: Aanvullende behandeling met geoptimaliseerde afweercellen bijstamceltransplantaties.
  • Dr. T. van Meerten
    Instituut: UMC Groningen
    Project: Versterken van het effect van immunotherapie bij lymfklierkanker.
  • Dr. T.S. Plantinga
    Instituut: Radboudumc
    Project: De rol van autofagie en ontsteking bij tumordedifferentiatie en therapieresistentie bij schildklierkanker.
    Interview met Theo Plantinga
  • Dr. M. de Bruyn
    Instituut: UMC Groningen
    Project: Reactivering van onderdrukte afweercellen bij eierstok- en baarmoedertumoren.

2013

  • Dr. I. Henselmans
    Instituut: AMC
    Project: Het stimuleren van gedeelde besluitvorming wanneer genezing niet meer mogelijk is.
  • Dr. I. Verbrugge
    Instituut: NKI
    Project: Het verbeteren van het effect van immunotherapie door lokale bestraling.
  • Dr. J. Wind
    Instituut: AMC
    Project: Maatwerk in de nazorg voor patiënten met dikkedarm- en endeldarmkanker.
  • Dr. S.V. Hato
    Instituut: Radboudumc
    Project: Zoektocht naar een biomerker waarmee het effect van dendritische celvaccinaties te voorspellen is.
    Interview met Stanley Hato
  • Dr. R.S.N. Fehrmann
    Instituut: UMC Groningen
    Project: De volgende stap richting betere uitkomsten voor patiënten met genetisch instabiele tumoren.

2012

  • Drs. W. Hobo
    Instituut: Radboudumc
    Project: Aanpakken van remmende moleculen in het micromilieu van de tumor.
  • Dr. T.C. Kwee
    Instituut: UMC Utrecht
    Project: Meten van de vroege respons op de behandeling met behulp van MRI bij patiënten met grootcellig B-cellymfoom.
  • Dr. W.B. Nagengast
    Instituut: UMC Groningen
    Project: Een betere behandeling voor patiënten met endeldarmkanker.

2011

  • Dr. L.M. Buffart
    Instituut: VUmc
    Project: Optimale revalidatie en ondersteunende zorg (POLARIS).
  • Drs. W.J. Norde
    Instituut: Radboudumc
    Project: Doorbreken van de rem op antitumorimmuniteit.
16.751.939,-

Toegekend bedrag
sinds 2011

  • Bas Mulder Bank

In oktober heb ik al een stukje geschreven over de Bank die ik zou maken voor Bas. De afgelopen tijd is mij meerdere malen gevraagd hoe ik erbij kwam om een bank te maken voor Bas en die ergens in het bos neer te zetten. Dit is vooral gekomen door onze bezoeken aan Duitsland. De afgelopen jaren zijn Bas en ik regelmatig met z’n tweeen weggeweest. In Duitsland staat op elke mooie plek een forse bank van het model zoals ik gemaakt heb. Ook Tatanka had in de week dat we er waren zo’n bank gekocht. Terugkijkend heb ik samen met Bas heel wat gesprekken op “banken” gehad. Nu ik dit opschrijf zijn het voor mij waardevolle momenten, momenten met Bas en Tatanka. Ook in Nederland werd er tijdens onze MTB tochten natuurlijk wat gegeten en gedronken. De voorkeur kregen die plekken die iets bijzonders hadden, een mooie boom, vergezichten, stilte, de natuur. Kort na het overlijden van Bas heb ik hem op z’n kamer beloofd dat ik twee banken zou plaatsen op plekken waar ik de waarde van kende. Zoals Bas ook zei; je moet doen wat je zegt. Daarom was ik zo gedreven om dit te realiseren. De afgelopen tijd ben ik er erg druk mee geweest, het moest natuurlijk wel ergens op lijken. Afgelopen zaterdag, 5 maart 2011, was het dan eindelijk zover. De bank zou geplaatst worden. De locatie, “de Liesberg”, gelegen aan de Stakenbergerweg in Elspeet, was bekend. Het was een mooie ochtend, helder weer en een beetje vrieskou, perfect. Samen met oa Marco Knoppert, hij bestuurde de trekker, zonder hem was het zeker niet gelukt. De bank weegt een 500 kilo en die moet ook bij het maken regelmatig verplaatst worden. De oude bank werd verwijderd waarna met behulp van Jip de gaten voor de poten gegraven werden. Het plaatsen ging vlot. De bank hoort daar gewoon, hij knalt eruit, hij staat echt op z’n plek. Het was voor mij een emotioneel moment, onze bank met alle herinneringen daar te zien staan.
Dat deze bank en plek voor elke bezoeker een rustpunt mag zijn.

  • Bocht 0

De weg stijgt. Voor me is het donker, naast me de diepte. Ik luister naar mijn adem, het rollen van de bandjes over de weg, de zachte loop van mijn ketting. Voor me, iets bij me vandaan, mompelen tweede rode lichtjes over wat ze gegeten hebben. Ik voel me goed, ik heb over, de benen malen zonder echt op de pedalen te duwen. Moet ook.
Ik volg het zwakke lichtje dat vanaf mijn stuur schijnt door de haarspeldbocht naar rechts. Waar ben ik? Al bij bocht tien? Misschien al hoger? Ik stuur naar de rand van de weg, kijk omlaag, zie het dorpje onderaan. Een lichtvlek breidt zich uit, vormt een lang ononderbroken lint dat door de bochten slingert, de berg op, naar boven, tot aan mijn achterwiel, en verder voor me uit. We zijn met duizenden dit jaar, duizenden mensen, duizenden verhalen, verdrieten, wanhopen, strijdlusten en vreugdes. Samen vormen we een niet te stuiten kracht tegen kanker. Ik slik, mijn ogen lopen over.

Mijn gedachten gaan naar de mensen op ‘mijn bagagedrager’ naar Nathalie, de vriendin van mijn zus, die al zovaak geopereerd, bestraald en be-chemoot is, aan mijn opa, die al oud is, ziek is, maar van elke dag geniet, en aan hem, aan Bas, waardoor ik hier verzeild ben geraakt en die precies 9 maanden geleden op 24-jarige leeftijd overleed aan non-hodgkin. Ergens in deze stroom lichtjes, schijnen de lampjes van zijn ouders, van zijn broer Steph, van Bassie’ vriendin Joanne, de vrienden, vriendinnen. Om hem.
Twee dagen eerder werden we als Team Stichting B.A.S. (Beklim Alpe d’Huez Samen) verzocht om ons te verzamelen voorin het dorp Alpe d’Huez, bij de parkeerplaats bij het houten bruggetje. Er stond ons een verrassing te wachten. Vanaf daar liepen we een paar honderd meter verder omhoog. In een bocht stond een groepje mensen. Ik herkende sommige gezichten. Een van hen was de burgemeester van Bourg d’Oisans. Hij nam het woord en sprak over de betekenis van Alpe d’HuZes voor deze berg.
‘De onbaatzuchtige inzet van de duizenden Nederlanders voor de strijd tegen kanker, heeft deze berg ook een ander gezicht gegeven, een menselijk gezicht’, sprak hij.
Ik keek naar de ouders van Bas, naar Harrie en Marjan, Harrie had aan weerszijden van het glas druppels op zijn bril, Marjan beet verwachtingsvol op haar lip.
Achter de burgemeester stond een paal met daarover een witte plastic zak. Ik begon iets te vermoeden. Harrie werd gevraagd de plastic zak te verwijderen. Ik rilde.
Er verscheen een wit bordje, zoals je deze in alle eenentwintig bochten ziet. Zoetemelk, Kuiper, Winnen, Rooks en Theunisse hebben hier hun namen verbonden aan de berg. Maar nu ook, hij, Bassie, als beeld van de strijd tegen kanker, als Alpe d’HuZes-icoon, die ondanks zijn ziekte meerdere jaren hier de Alpe beklom. Daar staat hij,… bocht nul, de Bas Mulder-bocht.
‘Misschien’, zei de burgemeester: ‘dat de Tour er een doek overheen gooit, of het bord tijdelijk wil weghalen, omdat Bas geen tourheld is.’
‘Dacht het niet’ klonk het in me: ‘deze plek gaat een altaar worden!’

Bocht vijf. Ik blijf licht rijden, neem een slok. In het eerste daglicht zie ik mijn tellertje. Elf kilometer per uur.
Bocht een, ik ga even staan. Ik luister naar mijn adem, voel de kou. Ik sluit mijn windjack en trek mijn armstukken weer omhoog. Daar is het houten bruggetje. Ik slik, draai naar links, schakel een tandje zwaarder. Zwijg.
Bassie, denk ik,..bocht nul. Beelden schieten door mijn hoofd, jouw lach, die keren dat we hier samen reden, voor de vierde, vijfde keer omhoog. Onze gesprekken over dat alles met alles verbonden is, de gang van de ziel niet stopt bij de laatste adem. Ik voel, dat je de hele tijd met ons bent, tijdens onze reizen berg op, berg af. Ik mis je. Verdomme! Zout op mijn lippen.
Hier mag het, hier is het goed. Ik kijk om me heen, naar de man vlakbij, maar ver weg in zijn eigen gedachten verzonken. Misschien fietst hij voor zijn vrouw, zijn kind, een broer.
Ik strek mijn arm, groet bocht nul. ‘Bassie!!’ roep ik! Net als in sommige bochten staan ook onder het bord van Bas honderden kaarsen met namen.
De weg vlakt af, het is licht geworden. Mijn keel ontspant, ik schakel groter en stuur naar de finish. Een grote boog waar harde feestmuziek klinkt, iemand noemt mijn naam. De eerste klim zit erop. Ik kijk om me heen, maar kan de auto met thermokleding niet vinden. Rillend daal ik af, maar warm snel op bij het zien van de duizenden gezichten, ik zoek bekenden, een glimp van Harrie, Marjan, Joanne, Steph.

Twaalf uur en vele beklimmingen later verzamelen we bij ‘bocht nul’. Gezamenlijk rijden we voor het laatst over de eindstreep. De meesten gaan in de bussen naar beneden. Tijdens de afdaling genieten we van het uitzicht, de groene alpenweiden, de door wind en water uitgehouwen rotsen. Mijn gedachten zwermen uit, naar de autorit op de heenweg, waar we de bus van Mulders troffen op dezelfde parkeerplaats bij Dijon als twee jaar terug. Toen nog met Bassie. Ik denk aan de uitreiking van de Bas Mulder-Award, waar drie talentvolle onderzoekers behalve een geldbedrag ook een miniatuur kregen van de Bas Mulder-bank, zoals die staat op de heide bij Nunspeet. Naast me zit mijn tienjarige zoon Jip, die drie keer de Alpe beklom op de Bas Mulder-fiets. Samen beklommen we de berg, hij danste als een rennertje in no-time omhoog. De hele weg was bij wielrennertje aan het spelen. In de bochten waar mensen zijn naam noemden zette hij extra hard aan. Pas bij ‘bocht nul’ zweeg hij, ik zag hem zijn tranen wegslikken. Samen zeiden we niets, we wisten, we voelden.’
Het is een intense, enerverende week geweest, met alle teamleden, waarin we lachten, voelden, fietsten en verwerkten.
We rijden de berg af, maar iets van ons is er voor altijd achtergebleven.

Bas Steman

  • Bas Mulder Fiets

Welke jeugdige deelnemer (jongen of meisje) aan Alpe d’HuZes wil op de Bas Mulder-fiets de Alpe beklimmen? De Stichting B.A.S. (Beklim Alpe d’Huez Samen) stelt deze fiets (framehoogte 45 cm) jaarlijks ter beschikking aan een jongere die meedoet aan het evenement. Mail voor 1 mei 2016 je motivatie naar . Beschrijf waarom jij denkt dat je dit jaar gebruik mag maken van deze fiets. Uit de ingezonden verhalen maakt de stichting een keuze.

Bas Mulder was een sportieve jongeman die HBO bouwkunde studeerde en in Harderwijk woonde. Na een atletiekcarrière werd hij een begenadigd en fanatiek mountainbiker. Ook de racefiets werd zijn grote liefde. Maar op twintigjarige leeftijd zorgde de ontdekking van een klein bultje in zijn nek voor een grote ommekeer in zijn leven. Onderzoek leerde dat Bas ernstig ziek was. Hij bleek lymfklierkanker (Non-Hodgkin) te hebben. Bas gaf echter niet op en ging de strijd met de ziekte aan. In vier jaar tijd werd hij twee keer beter verklaard, maar de ziekte kwam steeds terug. Desondanks heeft Bas vier keer aan Alpe d’HuZes meegedaan en beklom hij de berg in totaal vijftien keer. Op 9 september 2010 overleed hij op 24-jarige leeftijd.

Waarom de Bas Mulder-fiets?

Zijn motivatie, instelling, uitstraling en positieve levenswijze zorgden ervoor dat Bas door zijn omgeving als zeer bijzonder werd gezien. Na zijn overlijden werden meerdere prachtige initiatieven ontplooid. Een daarvan is de Bas Mulder-fiets, die speciaal door Gazelle is gebouwd. De fiets draagt de naam Bas en is gespoten in de door hem zo geliefde kleur blauw. Door deze fiets ter beschikking te stellen en daarmee de positieve instelling van Bas in herinnering te blijven roepen, wil de Stichting B.A.S. kinderen stimuleren ook te gaan fietsen.

De fiets wordt dit jaar voor de zesde keer ter beschikking gesteld.

Zij reden al eens op de fiets:

2016 - Tim van Zalk

Wat was je weer mooi, emotioneel, en wat hebben we weer genoten van deze Nederlandse berg!!

We hebben de afgelopen week een hoop km in de benen zitten fietsend, duwend, lopend. We zijn de woensdag 1 juni met de drie kids Anna, Daan en Tim afgedaald naar dorp foto’s gemaakt met Tim en zijn Bas Mulder fiets. En zijn we weer gaan klimmen (Mariska Kroes en Mariska Alpe D Huzes als begeleider voor de kids) wat ging het goed de boys zelfstandig en Anna met een duwtje in de rug. Ze werden aangemoedigd door de vele mensen die hun namen riepen, klapten, juichende enzovoorts. Dat zijn gewoon kippenvel momenten. Ze hebben de top bereikt met zijn drieën over de finish hoe gaaf is dat!!! Drie toppers van FCC de Volharding BMX Nunspeet.

Donderdag 2 juni vroeg uit bed, Tim Alex, Jasper, Michiel en Mariska (ikke) zijn om 3uur smorgens afgedaald Tim en Alex met de auto en wij met onze bike, wat een mist, kou en overal kaarsen die ons begeleide naar beneden dat blijft indrukwekkend.
Dit jaar gaan er twee op downhill bike de berg op, twee race fietsen en een MTB.
We mochten om 4,45 startten en wat was dat mooi al die mensen in het dorp die je dan al aanmoedigen, onderweg naar bocht 21 was er al paniek (we denken aan deze persoon die nog in ziekenhuis ligt) Wat ging het lekker het fietsen van bocht naar bocht, het weer is zwaar dan weer lekker dan kou dan mist. Opeens bij bocht 9 kreeg Tim enorm last van rechterbeen, tranen van pijn en was het daar ineens steenkoud, dus snel naar bocht 7 voor een massage aan zijn been dachten we. Halverwege bocht 9 naar 8 begon hij te hyperventileren en zijn we bij bocht 8 de arts gaan bellen, die eraan kwam op een motor, daar de conclusie naar de tent in bocht 7 en daar naar zijn been kijken, op mama’s fiets naar boven geduwd. Bocht7 de bocht waar we de kaars voor Dappere Daan hebben laten plaatsen. Tim bij de arts op de tafel en daar is ons verteld dat Tim een gescheurde spier in zijn kuit heeft en dus niet meer door mocht. Tim hoorde dat en begin te huilen daar ging weer zijn 3x Alpe en dat nog wel op de Bas Mulder fiets. Tim is daar getapet kreeg snoep ivm te weinig suikers en moest veel suikers eten ivm de kou. Wij Michiel en Mariska (ikke)!hebben besloten dat we Tim omhoog duwen, Tim op het zadel van de Fury geduwd door Michiel en Mariska (ikke) Tim zijn fiets mee lopend de berg op vanaf bocht 7! Want hoe dan ook Tim zal finishen op de voor hem zon speciale Bas Mulder fiets. Alex en Jasper zijn doorgegaan, en wij met z’n drieën lopend duwend en Tim werd steeds kouder. We werden aangemoedigd dat wij een team waren en hoe knap dit wel niet is. Maar dit is niks van wat alle kinderen volwassenen moeten doen die strijden tegen deze ziekte!

Tim is boven gekomen,  geduwd over de finish op de Bas Mulder fiets aangemoedigd door zijn klasgenootje Marit die er was voor haar familie die ook fietste.

Tim is naar ons appartement gegaan een warme sauna, bubbelbad en lekker snoepen om weer warm te worden/ en suikers weer aan te vullen. Tim mag door deze blessure twee weken niet sporten.

Wij, Jasper Michiel Mariska (ikke) en Rutger die berg voor Tim op wilde zijn om 13,30 uur weer afgedaald voor een tweede klim die dag, wat was het warm beneden, en zijn we weer gaan klimmen van bocht naar bocht. Kregen we regen onderweg, werd het weer kouder, maar de top hebben we weer bereikt en stonden onze toppers boven op de berg bij de finish ons aan te moedigen. Tim deze tweede was voor jouw zei Rutger, hoe mooi is dat dat iemand zomaar de berg opgaat omdat Tim niet meer mocht wegens een blessure!

Super super trots op iedereen!!!!

IMG_3831

2015 - Marrit van de Kamp

Hallo, ik ben Marrit van de Kamp en ik woon Ermelo. Ik ben net een weekje dertien jaar.

Ik ben gek op sport, dat doe ik al mijn hele leven. Het meeste ben ik met korfbalsport bezig, en in de winter schaats en ski ik.
Ongeveer zeven jaar geleden kreeg een vriendje van mij een zeldzame hersentumor. Toen kwam ik voor het eerst in aanraking met kanker.

Ik zag wat voor vreselijke ziekte kanker is, en dat ook kinderen aan kanker dood kunnen gaan. Gelukkig heeft hij het overleefd. Jaren later keek ik met mijn vader op TV een documentaire: de laatste bocht.

We zaten met tranen in de ogen te kijken. Mijn vader herkende Joanne omdat zij bij hem in de praktijk heeft gewerkt. Hij wilde ook mee helpen met de bestrijding van kanker. En heeft toen mee gedaan met de Alp D Huzes.

Mijn zus en ik hebben toen alles mee beleefd, en vanaf dat moment wilde ik ook graag een keer meedoen en geld inzamelen voor kanker.

En in dat jaar hebben we met ons gezin in de vakantie de Alp D Huez gefietst.

Ik zij toen tegen mijn vader dat ik heel graag met hem de Alp D Huzes zou willen fietsen als hij ooit nog zou meedoen.
Vorig jaar overleed een hele goede vriendin van ons  aan leverkanker.

Toen heeft mijn vader aan haar beloofd om nog eens de berg te fietsen.

Omdat ik het van zo dicht bij heb meegemaakt heb ik aan mijn vader gevraagd of ik met hem mee mag fietsen. Gelukkig mag ik van mijn school Groevenbeek meedoen omdat zij het ook een heel goed doel vinden. Nu ga ik samen met mijn vader en moeder de berg op, en de strijd tegen kanker aan. Mijn zus gaat ons heel erg aanmoedigen. Ik hoop dat ik ook zo mijn steentje kan bijdragen.

Door het verhaal van Bas wil ik ook heel graag hier aan meedoen.

Daarom zou ik het geweldig vinden om dit met de Bas fiets te doen.

Ik hoop dat ik word uitgekozen en ga nu lekker op mijn mountainbike trainen met mijn vader.
Groetjes Marrit van de Kamp

2015 - Jesse Mulder

2014 - Floor Stultiens

Hallo, ik ben Floor Stultiens! Ik ben een sportieve meid van 11 jaar oud en zit in groep 8 van de OBS Molenakker in Weert.

Mijn nichtje Michelle kreeg leukemie toen ze vijf jaar oud was. Deze ziekte is twee keer teruggekomen en toen ze elf jaar was is ze overleden. Daar heb ik het nog steeds moeilijk mee. Maar we hebben ook hele leuke dingen meegemaakt. Er zijn allemaal stichtingen die er voor zorgen dat zieke kinderen hun wens in vervulling laten gaan. Daardoor heeft Michelle bijvoorbeeld Marco Borsato en Jan Smit ontmoet, mocht ze een keer racen op het circuit van Zandvoort en is ze  op vakantie geweest naar Disneyland Parijs. We gingen met de familie naar een pretpark, Michelle zat toen in een rolstoel waardoor wij nergens hoefden te wachten. Michelle genoot daarvan met haar twinkelende pretoogjes. Ondanks dat ze zo ziek was hadden we het heel fijn samen. Ze was een enorme vechter, ze gaf nooit op. Maar in Augustus 2010 is ze toch overleden. Michelle is thuis opgebaard.  Ik was bang maar ben toch bij haar gaan kijken. Ik heb haar toen getekend, hoe ze zo op haar eigen bed lag en voor haar begrafenis had ik een gedicht geschreven.

Ik ben nu elf jaar, de leeftijd dat Michelle gestorven is. Daarom wil ik graag nu  meedoen met de Alpe d’Huzes. Ik wil het doen voor Michelle, ik wil afzien voor haar. Een aantal weken geleden vertelde mijn tante (de moeder van Michelle) over de BAS MULDER FIETS. Ik kende Bas Mulder niet maar zijn verhaal sprak me meteen ontzettend aan omdat het zoveel leek op het verhaal van Michelle. Ook BAS is meerdere keren ziek geweest en ook BAS heeft superhard gevochten. Het leek me daarom ook geweldig om op de BAS MULDER FIETS de Alpe d’Huzes te fietsen. Papa en mama hebben een mail opgesteld en die naar Harrie Mulder gestuurd. Het waren nog kei-spannende weken die ik moest afwachten of ik gekozen zou worden. En toen kwam het verlossende antwoord: IK WAS GEKOZEN!!!!! Ik heb meteen 3 gaten in de lucht gesprongen! Tijdens de spinningmarathon van team Michelle, op 23 maart jl., was het dan zover. De vader van Bas Mulder, Harrie Mulder, kwam mij de fiets persoonlijk overhandigen. Ik was er stil en verlegen van…..zo’n mooie fiets met zo’n mooi verhaal. Ik voel me erg vereerd dat ik op deze bijzondere fiets mag fietsen. Harrie Mulder, en natuurlijk Bas, ik zal jullie niet teleurstellen. Samen met mama ga ik woensdag 4 juni omhoog en ik zal bij bocht 0 een keer superhard DANKJEWEL BAS roepen om vervolgens vol trots naar de finish te fietsen. Mede dankzij BAS wordt het voor mij een onvergetelijke dag! BEDANKT!

2013 - Hugo de Haan

Ik was super blij toen ik te horen kreeg dat ik dit jaar de Bas Mulder fiets zou krijgen. Op 31 april tijdens de spinningmarathon, kreeg ik na een uur spinnen, van Harrie Mulder de Bas Mulder fiets overhandigd. Het was wel even wennen zo’n racefiets, ik was een mountainbike gewend.

Ik heb Bas nooit gekend maar mij moeder heeft over hem verteld en dat toen zij in 2011 mee deed bocht 0 was gekomen, de Bas Mulder bocht. Ik wilde graag een kaars plaatsen bij bocht 0 maar dat kon niet, toen hebben we het stukje uit de Stentor bij bocht 0 opgehangen.

Op de dag zelf was ik best gespannen, zou ik het wel halen? Ik had die week al wel twee ander bergen beklommen en dat ging heel goed maar toch, de Alpe is wel een echte berg.

Ik ging samen met mijn moeder van start en het ging super. We haalden zelf heel veel mannen (met van die gespierde kuiten) in. Alle mensen aan de kant gaven mij vleugels, ze moedigde mij aan en riepen mijn naam of riepen: kom op Maja de bij. Ik had namelijk een bij op mijn helm. Die bij symboliseert mijn opa Kees (was imker).

Bij bocht 0 zijn we gestopt en vrienden hadden daar mijn naam op de weg gezet om mij aan te moedigen, daarna ben ik naar boven gesprint. Mijn moeder kon mij niet bijhouden!

De Alpe d’HuZes was een hele ervaring voor mij en de Bas Mulder fiets maakte het verhaal bijzonder en compleet.

D3H_2793

2012 - Mozes Roelevink

Toen ik te horen kreeg dat je je kon inschrijven voor de Bas Mulder Fiets, was ik één en al aandacht.

Bas Mulder zijn naam had ik al een aantal keren voorbij horen komen bij een presentatie of bespreking over de Alpe dHuZes.  Zijn naam viel mij onder meer op door het feit dat hij, net als mijn vader, Lymfeklierkanker  had en door het feit dat hij daar zo open en positief over sprak.

Dus die inschrijving om op de stichting B.A.S. fiets te mogen deelnemen was voor mij geschreven dacht ik en heb mij dus opgegeven.  De verrassing was groot toen het bericht kwam dat de fiets aan mij toegekend werd en tijdens het ophalen, uitreiking door Leontien van Moorsel,  viel pas op hoe mooi de fiets eigenlijk is.

De beklimming van de Alpe dHuez en de beklimmingen van de diverse Bergen in de buurt, zoals de Ornon gingen mij goed af.  Misschien wel mede dankzij de fiets.  

De beklimming van de Alpe dHuez en de het persmoment bij bocht 0, ‘de BAS Mulder bocht’ waren een bijzondere ervaring.

So wie so is deelname aan de Alpe dHuZes een bijzondere ervaring, elke keer als ik met mijn vader deze berg beklim, besef ik dat we blij mogen zijn dat we elkaar nog hebben.   Dat we samen met mijn moeder deze keer gezamenlijk, mijn  ouders en ikzelf de finish zijn gepasseerd is voor mij het hoogtepunt van alle (3*deelname) Alpe dHuZes(sen) tesamen! En nog mooier dat het nu op de stichting  B.A.S. fiets kon!

Tijdens mijn trainingen leek het steeds of ik een ‘duwtje’ extra kreeg, mijn vader heb ik diverse keren ‘uit het wiel’ gereden! De fiets en ik we leken wel voor elkaar gemaakt en het is dan ook te hopen dat zijn volgende berijder(ster) er net zoveel plezier aan beleefd als dat ik heb gehad. BAS bedankt voor alle duwtjes die je mij gegeven hebt en ik weet dat je de volgende berijder(ster) net zo zult steunen, BEDANKT!
Mozes Roelevink

DSCF9423

2011 - Jip Steman

De Bas Mulder bike. Het klinkt als een normale fiets, maar er zitten emoties in en er zit een verhaal achter. Ik ben Jip Steman, ik kende Bas goed, hij was een vriend van me. Bas is overleden aan lymfklierkanker. In teken van Bas en om hem nooit te vergeten is er een Bas Mulder bank gemaakt door zijn vader Harrie Mulder. Er is ook een fiets gemaakt die in het teken staat van Bas, de Bas Mulder bike. Het idee van de fiets is dat er elk jaar een kind met een leeftijd rond 10 jaar in teken van Alpe d’HuZes de Alpe zal beklimmen. Ik mocht daar mee beginnen, dat vond ik geweldig! Omdat ik op deze fiets de Alpe mocht beklimmen kreeg ik nog meer motivatie om alles te geven. Ik had nog nooit een berg op gereden waar ik zoveel emoties voelde, pijn, verdriet, blijdschap, en nog veel meer. Toen mijn vader en ik Bocht 0 passeerden (de bocht van Bas ) schoten wij allebei vol. Tijdens de derde klim zat ik helemaal kapot; ik dacht ik stop, maar met Bas in mijn achterhoofd reed ik op karakter nog door naar bocht nul, daar wachtte iedereen van Stichting B.A.S. op elkaar om deze zware emotionele dag af te sluiten, met samen over de streep komen. Waar Bettie al de hele dag stond te zingen, dansen en praten! We gingen met iedereen naar de Camping daar aten wij Pizza. Ik zal deze dag nooit vergeten, op de Bas Mulder bike fietsen was echt geweldig.
Ik heb zo genoten van deze bijzondere dag. Ik wil nog een ding tegen Bas zeggen:
‘leef daarboven leef!’

Jip Steman

IMG_3622